Vandaag

de dag voor de dag dat het voor bijna eeuwig nacht werd hangt als een goor, geildoortrokken laken om hem heen, radeloosheid en een alles vastgrijpend verdriet gloort maar blijft nog hangen aan de tramdraden, resten drank trekken als glibberige portiers van trieste nachtclubs aan de laatste restjes van zijn wil, zoeken naar zwakke plekken in zijn weerstand, verjaagd opeens door een gruwelijke kater die kleuren eet en vuile geuren schijt, die sneller en scherper is dan het licht en het ene moment zo klein maar gemeen als een stenen vuist en dan weer nog verstikkender en zwaarder dan een dekbeld dat urenlang in de regen heeft gehangen; die kater die voortdurend de stralen van zijn felle ogen door zijn hoofd laat branden, die de sporen van vannacht met sadistische onverbiddelijkheid op zijn overgevoelige netvliezen krast, die haar woorden en kreten van afkeer en woede die allang niet meer weerklinken en door hem uren geleden niet waren gehoord alsnog zichtbaar maken en als zwepen op hem in laten slaan, zodat hij met vlekken en deuken, behangscheuren en vuile geuren en katersnagels in zijn ziel en de zwiepende woorden langzaam onvermijdelijke beelden moet vormen van zijn grofheid, die banaliteit, dat meedogenloze - die zoveelste dronkenschap, die eerst nog schitterwereld vol praal en lust en geweldigheid van het zelf, die ideeënwaterval, die gouden fabriek van goede voornemens, die wereld waarvan hij aan het stuur zat,  hij de dialogen voerde, de kleuren en geuren bepaalde, de tijd stilzette of zelfs baldadig liet retireren, die nu een hel is van zweet en angst en een voortjagend hart, een  bijna ondraaglijk schuldgevoel en een stuk leven waarover geen herinnering is en waarin dus het ergste en het vreselijkste door zijn toedoen kan hebben plaatsgevonden. en waar is zij? waar is de tijd? waar de hond, het geluid, waar zou de dag zich bevinden?