Vandaag

onderhuidse spanning die er eerst niet was en nu wel. ze is aanwezig maar stil. afwezig stil. terugdenken, is er iets gebeurd, of niet gebeurd? verkeerd gezegd, beweging niet zo bedoeld? de merkwaardige droom die hij vanochtend vroeg had - nadat hij even wakker was geworden en had gezien dat zij ook wakker was maar nergens in zijn lijf de behoefte opgloeide om met haar te vrijen en dat bij haar kennelijk ook zo was want ze bleef bijna stug op haar rug liggen, keek naar het plafond, zuchtte, draaide zich om en schoof naar de rand van het bed - die droom draaide weer langs zijn netvlies. ze zaten op de stadsmuur van zürich (waar ze samen nooit waren geweest), hij had een zakje met drie ringen uit zijn zak gehaald. ze lagen naast elkaar op zijn opengespreide rechterhand. een gouden ring, een van wol, een van steen. er werd niet gesproken, maar ze wisten allebei dat zij moest kiezen. terwijl ze haar jas aantrekt om de hond uit te laten, voelt hij weer die onbegrijpelijke vreugde die hij op dat moment in de droom ook voelde. zijn hand, de ringen, zij op het punt een keuze te maken. ging het om een bevestiging? een waarschuwing? ze koos de stenen ring. hij voelde de vreugde wegzakken in verbazing. ze glimlachte, wilde de ring aanschuiven, maar opeens liep er een zandstraaltje tussen haar vingers weg en was er niets meer. toen was er ook geen gevoel meer, geen lach, geen lust. hij werd wakker - terwijl hij zich dat herinnerde keek hij even naar de binnenkant van zijn rechterhand waar hij niets bijzonders zag - en voelde zich bedroefd, eenzaam. hij schoof naar haar toe, maar ze sliep. of deed alsof. hij gaat in de stoel zitten, de kat springt op schoot en gaat liggen, spinnen. niets bijzonders aan de hand. behalve dan die spanning. en het woord alsof dat met een vervelende hardnekkigheid in zijn hoofd blijft rondzeuren.