Vandaag

stappen op de trap, niet omhoog, maar omlaag. er wordt iets afgeteld, iets tikt, als het leven een hart zou hebben zou het aanstonds zeker stoppen. hij hoopt op een suisende stilte, waarin wordt nagedacht, getwijfeld, hervonden, omgedraaid - die wordt afgesloten door stappen op de trap, omhoog. maar die stilte komt niet, niet voordat de deur beneden piept en als een valbijl in het slot valt. laat de tram nu krijsend uit de rails lopen, laat de hond van de buren happen, laat het een rotgrap zijn, maar een grap. laat het niet zo zijn, laat het niet zo zijn dat ze niet voor even weggaat, maar voor altijd. laat er iets vergeten zijn, niet gezegd, niet begrepen - hij kijkt en zoekt naar wat hij over het hoofd heeft gezien, de aanloop naar een afspraak, een bedoeling, een beweging die dus niet zomaar werd gemaakt, niets is klaargezet, niets hier wijst op een vertrek, op een verdwijnen, op een nooit meer terugkomen. de schilderijen kunnen niet liegen, ze hangen recht, ze huilen niet, ze zijn niet aan het vervagen, het teneste la promessa kruipt niet meer huiveringwekkend dan anders langs de wanden die ze samen hebben betimmerd en geschilders, addio del passato, er is niets veranderd, ze komt zo terug, de deur ging niet zachter dicht dan normaal, of staat ze gewoon bij de jassen te grinniken?