Vandaag

dat de lucht zo anders leek, terwijl hij haar nog steeds rook, dat dingen nog bewogen en de vloer kraakte alsof ze er zojuist nog overheen liep, dat de wc naborrelde zoals dat altijd gebeurde als zij onhandig en afwezig en gefixeerd op haar onderbuik doortrok, dat hij toch zeker wist dat haar schaduw zo weer de achterkamer zou binnenglijden, dat de tram best even voorbij mocht ratelen omdat die dat tientallen keren per dag deed en zij dan zonder ergernis even stopte en hij ook allang niet meer wist dat hij dan even naar een wand keek, het plafond, een verwijtend tijdschrift, een bestoft studieboek, dat er aan de kont van die tram een wolk van stilte bungelde die ook nieuwe woorden bracht en het ijle gebaar om elkaar weer aan te kijken - dat alles moest zo en nu toch eigenlijk heel binnenkort weer gaan  gebeuren, net zoals zijn hart sloeg, de kat zich ’s omdraaide, de hond in haar slaap met de poten trok en het buurmeisje vloekend de trap afliep. maar er gebeurde niets, hij dacht dat hij zich had vergist, even had geslapen, of had gedroomd dat hij voor dat slapen iets had verzonnen dat gemakkelijk te verzinnen was omdat het toch nooit zou gebeuren of hooguit de realiteit zou hebben van een vergissing of een ondeugende, niet zo makkelijk te incasseren grap - en hij stond op om iets te gaan doen en later besefte hij dat hij toen opstond om iets te gaan doen dat volstrekt logisch was in hun leven en toen sloeg hij stil en vast, bevroor, kreeg doodsangst door zich heen geslagen, keek en zocht, schopte, ramde een kastdeur dicht, tranen kwamen, zijn keel droogde op, zijn adem gierde en als grauwe, reusachtige vuisten kwam door alle ramen de waarheid van haar definitieve vertrek naar binnen en ze sloegen hem in één keer volledig los van al zijn zekerheden.